มองทุกข์อย่างเป็นกลาง

........ความทุกข์ที่เกิดจากการพลัดพราก

จากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจนั้น เป็นเรื่องทรมานยิ่ง

และเรื่องที่จะบังคับมิให้พลัดพราก ก็เป็นสิ่งสุดวิสัย

ทุกคนจะต้องพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก

ที่พอใจไม่วันใดก็วันหนึ่ง......



.......เมื่อเรามองทุกข์อย่างเป็นกลาง

เป็นเพียงภาวะหนึ่งของชีวิต

ยอมรับและรักมันในฐานะที่มันเป็นอีกด้านของชีวิต

เท่านี้เราก็มีสุขในทุกข์ ทุกสถานการณ์.....



....การพลัดพรากจากสิ่งหรือบุคคลอันเป็นที่รักนั้นเป็นทุกข์....
และด้วยเหตุที่เราเอาใจไปผูกไว้กับสิ่งที่รัก หรือบุคคลอันเป็นที่รัก
เราก็ย่อมต้องทุกข์เป็นธรรมดา เพราะการพลัดพรากนั้นเป็นของธรรมดาโลก